สำคัญมาก**กรุณาอ่านก่อนรับชมฟิคชั่นด้วยนะ**

เนื่องจากฟิคนี้ เป็นฟิคที่จิ้นเอง ไม่เกี่ยวข้องหรือเป็นจริงใดๆทั้งสิ้น เพราะฉะนั้น ถ้าหากไม่ชอบ ไม่อยากอ่าน หรือด้วยอารมณ์อันใด ไม่ต้องโพสสิ่งใดเอาไว้นะคะ 

 

ย้ำอีกครั้งว่า เป็นฟิคที่คิดขึ้นมาเอง จิ้นเอง คนแต่งไม่มีเจตนาจะทำให้วงหรือใครที่ปรากฎในฟิคเสื่อมเสีย เป็นการจิ้น ของสาววาย เฉยๆ รับไม่ได้ กดออกไปคะ ขอบคุณคะ

 

 

 

 

ฟิคของแทคคุณ 2pm ค่ะ

****************************************************************

 

 


เมาเหล้า...เช้าสายก็หายไป


แต่เมาจาย..ทำยังไงก็ยังเมาร๊ากเทอ เอิ๊ก!!







เมารัก....[nc]



ร้านเหล้าคนเศร้าแห่งหนึ่ง...ถูกปลูกสร้างขึ้นเอาใจคอเหล้าริมถนน ร้านที่มีลักษณะเป็นบาร์เล็ก กับเครื่องดื่มราคาย่อมเหยาแต่รสชาติไม่จืดชืดเหมือนราคา อีกทั้งเป็นสถานที่ที่คนเศร้าในเรื่องต่างมารวมตัวกันกินเหล้าเคล้าความโศกในหัวใจอันแตกระแหงจากการพบเจอกับสิ่งรอบข้างมาทำร้ายทุกวัน

ช่วงเวลาเปิดบริการของที่นี่เป็นเวลาตั้งแต่2ทุ่มจนตี3 บริการสำหรับผู้คนที่ทั้งก๊กทั้งระบายความคับข้องใจไส่กัน

วันนี้......ก็เป็นอีกวันที่มีคนมากินดื่มกันที่นี่

แต่วันนี้มีชายหนุ่มแปลกหน้าเพิ่มมาอีกหนึ่งคน

“เฮ้....นายอ่ะ ชั้นไม่เคยเห็นเลยน้า..~~เพิ่งมาที่นี่รึไงวะ เศร้าอะไรรายมารึไงวะ อึ่ก”

ชายอายุวัยกลางคนผิวออกแทนดำหนวดเคราครึ้มเล็กๆ ทักทายชายหนุ่มที่นั่งข้างๆด้วยอาการเริ่มมึนๆ

“....”แทคหันมองลุงข้างด้วยอาการที่เข้าข่ายเมา แต่ก็ไม่พูดอะไรกลับหันไปสนใจกระดกแก้วเหล้าเข้าปาก กลืนเอื้อกเหมือนกับกลืนน้ำโคอาล่าเข้ากระเพาะเป็นว่าเล่น

“ทะเลาะกับเมียมาดิ.. เอิ๊ก”เรอ เอิ๊กตามหลังพร้อมกับกลิ่นเหล้าโชยจากปาก...ถ้าเป็นปกติแทคยอนคงจะลำคาญไล่เข้าหรือเขยิบหนี

แต่คำพูดทะลวงไส้ทะลวงใจเค้าจังๆของตาลุงขี้เมาคนนี้ เล่นเอาเหมือนคนโดนต่อยเป้าอย่างจัง!

“ช่ายยยย จริงด้วยสิว้า..หน้าตาแบบเน้~~~ช่ายยยย ช่าย”ตบมือกับโต๊ะอีกครั้งเมื่อเห็นสีหน้าคมเข้มหันมองเหมือนกับจะถามจากดวงตาว่า’รู้ได้ไง’?

“เมียเนี่ยยยน้า~~~~ไอ่หนุ่ม...พวกหล่อนไม่เข้าจาย ไม่เข้าใจเลยช่ายม๊ะ.....ว่าสามี..เอื้อก....อึ่ก....ผัว..อย่างเราต้องลำบากแค่หนายย”ยกขวดเหล้าเทไส่แก้วจนล้นและกระฉอก เพราะส่วนหนึ่งมาจากมือคนเทเทเซไปเซมาไม่มีความมั่นคงแน่นอน

“พี่เนี่ยยยย......ก็....ทะเลาะกับเมียม๊าเหมือนกันไอ่หนุ๊ม…ก็เลยมากินเหล้าย้อมใจแบบนี้..”

แทคยอนมองลุงที่ไม่รู้จักชื่อ ไม่รู้จักเลยว่าเป็นใคร กำลังเลื้อยเหมือนพันธ์ไม้ชนิดหนึ่ง ซะเปซะปะวางขวดเหล้าจะตรงแหล่ไม่ตรงแหล่จนแทคยอนต้องดึงขวดเหล้าในมืออกแล้ววางให้เพราะกลัวมันร่วงแตกเสียเหลือเกิน

ลุงแกก็หันหน้ามองแทคตาเยิ้มปรืดแล้วิ้มให้ ก่อนตบบ่าเบาๆเหมือนอาการขอบใจให้

“แต่...หลังจากกินเหล้า....ฉ้านนนนก็รู้ถึงวิธีเอาจายเมียทุกๆคร้าง..เอื้อก...ที่ แอลกอฮอล์เข้าปากละ..อ้ายหนุ่มน้อย”

“เอาใจ...?”แทคยอนย้อนคำที่สนใจ หันดวงตาคมมองลุงที่เซไปไม่อยู่กับที่จดจ่อ

“เออ.......เอิ๊ก....เมีย.....เมีย ..เมียเราหน่ะ..มันมึนตึงไส่เรา.....เราก็จับมันปล้ำแม่งเลย!!.



ถึงตรงนี้แทคยอนหันมองพร้อมเลิกคิ้วสูง ปล้ำเมีย???


“แม่ง....ตอนมันโกธรมันก็งอนเราไม่ยอมเรา ......แต่...เอาเข้าจริง....สุดท้ายมันก็จะมาจ๊ะจ๋ากับเรา....ด้วยการปล้ำ..ปล้ำเท่านั้นเอง....ปล้ำเมีย”

“แต่ว่า...แบบนั้นมันขืนใจ.”


“บ๊ะ!ปล้ำเมียมันจะผิดอะไรวะ!!เมียกับผัวต้อง......อยู่แล้ว ฮี่ๆๆๆ...ยิ่งแก...ไอ้หนุ่ม..แกยังหนุ่มยังแน่น..แถมหล่อด้วยน้านั่น...แป๊บเดียว เมียแกคงหายงอนชัวร์...555”ตบมือเปาะแปะอีกครั้งก่อนจะจับแก้วกระดกมะเร็งเข้าท้องจนชุ่มใจ


“......ปล้ำเหรอ”


แทคยอนทวนคำ ดวงตาคมมองไปในน้ำที่มีฤทธิ์มึนเมาเหมือนค้นหาอะไรบางอย่างในนั้น

“ช่าย......เอาเล้ย ปล้ำแม่งเล้ยแบบแรงๆ!!เชื่อลุงเห้อ...”ตบบ่าแทคอีกครั้งเสมือนรู้จักกันมานมนาน...ก่อนจะตาเยิ้มหันไปเล่นน้องขวดเหล้าแล้วหัวเราะร่า

การมาพบกับลุงขี้เหล้าเมายา ตอนที่เอารมณ์ไม่ดีแบบนี้...ก็ไม่เลวแฮะ


.................................................
…………………………………..
...
Wild bunny โปรเจคที่ใครๆต่างก็ต้องการให้มีขึ้น แฟนคลับ บริษัท หรืออะไรก็ตามแต่ ทั้งหลายคนคงทั้งอิ่มเอมใจได้ประโยชน์เหมือนบริโภคนมถั่วเหลืองรสชาติดีแถมด้วยคุณค่าอีกด้วย

แต่...เพราะไอ้ Wild bunny โปรเจคบ้าบอคอแตก~~ที่มันทำให้เค้าต้องมาทะเลาะกับนิชคุณแบบนี้!!....เพราะไอ่รายการนี้แหละที่ทำให้เค้าต้องไปนั่งเมาแล้วทนเหม็นอ้วกลุงช่างพร่ำข้างๆ แบบนี้!!...


“บ้าเอ๊ย....”สบถอย่างไม่สบอารมณ์ ขาก็เกเซไม่เข้าพวกกัน เดินแตกคอไม่ตรงทาง...จริงๆแล้วเค้าก็พยายามอธิบายกับนิชคุณไปแล้วว่านั่นคืองาน....พี่เค้าสั่งหรือให้ทำอะไรต้องทำ...กับนิชคุณที่งานเข้าบ่อยก็น่าจะเข้าใจว่าอะไรคือะไร

แต่นี่กลับไม่มีเหตุผล!ไม่เข้าใจ คิดว่าเค้าสนุกใช่มั้ยกับการแกล้งคนขนตางอนสวยและมีตำแหน่งคนรักเช่นคุนแบบนั้น??

ถึงแม้ตอนดูรายการนี้ย้อนหลังด้วยตาตัวเอง..ก็เข้าใจอยู่ว่าควรจะโกธรแค่ใหน...ท่าทางของนิชคุณเองก็บูดบึ้งได้ใจ...แต่มันก็เป็นแค่การแสดง...

ทำไม...ทำไมกลายเป็นว่าโกธรขึ้นมาจริงๆเลยนะ!!

ในที่สุดขาที่ไม่สมมาตรกันการลากมาถึงหน้าห้องพัก2pmจนได้ ช่วงเวลามือตื๊ดแบบนี้ ตี2หรือตี3กันแน่?แทคไม่แน่ใจ??อาการเบลออยากอ้วกมาจุกอกเต็มปรี่ควานหากุญแจห้องที่ปั๊บแบ่งกันในกระเป๋ากางเองอย่างยากลำบากก่อนจะยืนเล็งรูกุญแจแต่เล็งไม่ตรงสักที

บ๊ะ!แค่กุญแจแค่เนี้ย มัยมันเสียบยากจังวะ!!

**
**

ขนมถุง น้ำอัดลม กับเค้ก1ชิ้นที่ซื้อมาจากร้านเซเว่นเต็มมือไปหมด อ้วนก็อ้วนวะ..งานนี้ก็รับทานแก้เครียสสักหน่อย..ตื่นเช้าค่อยยกเวทยกดัมเบลล์เพิ่มอีก2เท่าก็แล้วกัน

“ตี2.25นาทีแล้วหรือนี่”อุทานเบาๆพร้อมกับเงยหน้ามองท้องฟ้ากรุงโซลยามราตรี..คนไม่พลุกพล่าน เงียบสงบ

ทำให้การเดินออกมาหาอะไรกินตอนค่ำเวลาอารมณ์เสียอย่างนี้ง่ายดายนัก ปกติแล้วช่วงกลางวันขนาดปลอมตัวก็ยังมีคนมามุงเต็มไปหมด...ยากลำบากเหลือเกินในการจะเดินไปซื้อกาแฟใกล้ๆกิน

ตัวอย่างเช่น..จากปกติเดินแค่2นาทีก็ถึงร้าน แต่ตอนนี้ต้องใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วโมงในการต้องแหวกฝูงชลไปซื้อกาแฟถ้วยเดียว



พอนึกถึงกาแฟที่มีสีคล้ายคนบางคนก็ชวนหงุดหงิด...ไม่เคยเข้าใจอะไรเลยว่าฉันรู้สึกโมโหขนาดใหน...จะเสียเวลามากมายเท่าไหร่เชียว??กับการจะยอมอ่อนยอมง้อให้...กลับเลือกจะเอาเท้าเน่าๆของมันยัดเข้ากับรองเท้าคุณภาพดีแล้วเดินตึงตังออกไปโดยยังทิ้งให้ขุ่นเคืองไม่หาย

เข้าใจเรื่องเหตุผลของงาน...เหตุผลที่ต้องหนีออกไปเที่ยวตอนร้องคาราโอเกะ....

แต่ที่ไม่เข้าใจ....และยิ่งคิดยิ่งไม่เข้าใจมากขึ้นก็ตอนเข้าในผับแล้วไปเต้นสีหญิงอย่างชื่นตาบาน!

อารมณ์ที่คุกกรุ่นเล็กๆกลายเป็นรุนแรงจนเก็บอารมณ์ไม่อยู่!


“ประตูห้อง...ทำไม?”นิชคุณโพลงคำถามออกจากปากเบาในความมืดมิด เมื่อทันที่ที่เดินขึ้นมาถึงห้องพักแล้วพบว่าประตูเปิดอ้าอยู่?

ตอนออกไปซื้อของก็จำได้ว่าล๊อกซะเสียแน่นหนา..แล้วใครกันที่สับเพร่าเปิดประตูแง้มไว้แบบนี้?น่าต่อว่าจริงๆ...หรือว่าจะมีขโมยงัดห้องเข้าไป....แต่ไม่น่าจะใช่...กับยามที่มีการดูแลแน่นหนา..??


นิชคุณตัดสินใจเดินก้าวเข้าห้องอย่างระแวดระวังตัวที่สุด.....ก่อนจะวางกองของเอาไว้ริมประตูแล้วปิดประตูล๊อกเบาๆ
รองเท้าคู้เก่งที่ไส่ถูกสะบัดออกก่อนจะค่อยๆย่องดูตามจุดต่างๆที่ตนระแวงไว้


ห้องครัวก็ไม่มีอะไร ....งั้นก็เดินไปดูห้องรับแขก....

พอไปสำรวจห้องรับแขก...ก็เจอแต่เสื้อคลุมสีดำเนื้อดีตัวหนึ่งวางอยู่...พอลองยกดูก็ได้กลิ่นเหล้าโชยแตะจมูก

นิชคุณเบ้ปากอย่างอยากจะอาเจียน กลิ่นคลุ้กได้โล่จนน่าคลื่นเหียน..

โยนเสื้อคลุมแปะไว้ที่เดิม...ดูลักษณะเสื้อที่เค้าจำได้ก็คงไม่พ้นเป็น......

“แหวะ..”

เสียงร้องอ้วกในห้องน้ำพาให้ความสนใจใคร่นึกดึงไปที่ห้องอาบน้ำทันที....นิชคุณเริ่มเข้าใจนิดนึงแล้วว่าใคร เข้ามาแล้วไม่ล๊อกประตู ..เสียงอ้วกในห้องน้ำนั่นอีก


**





สภาพแมวตัวเขื่อนใหญ่เท่ากับยักษ์มักเน่นั่งแอ้งแม้งผิงผนังห้องน้ำหอบ ฝังบัวที่ถูเปิดกำลังทำหน้าที่พ่นหน้าฝอยออกจากรูเล็กรูน้อยตามฟังก์ชั่นคำสั่งของคนที่ไปกดเปิด..ทำให้เสื้อโปโลสีเข้มกับกางเกงยันสีดำสวยเปียกเจิ่งไปด้วยน้ำ ผมที่ตั้งตรงตามกันตกแต่งลู่ลงพร้อมหยดน้ำไหลย้อยไปตามคาง และหน้าอกอันล่ำสัน



นิชคุณถอนหายใจพร้อมส่ายหัวกับสภาพอันน่าสมเพศและน่าขบขัน...จากในใจจะเดินมาด่าเสียหน่อยเรื่อ