ปีใหม่นี้ ขอให้ร่มเย็น**คึกฮอดดงบังหลายๆyunjae

กลับมาแล้วคะ กับฟิก ยุนแจ ภาด2 ไม่ใช่ภาดพิเศษนะคะ ภาดพิเศษลงวันเกิดแจจุง. .

ก่อนอื่นมีเรื่องสารภาพ . . เห็นหัวบล๊อกกับตัวหนังสือโตล้นกรอบไม๊เคอะ? อีเดียวเปลี่ยนธีมด้วยความที่เมายาบ้าอย่างแรง ชือที่ควรจะเป็นว่า แจจุง กลายเป็น จุงจุง ซะอย่างนั้น. .

เพื่อนอีเดี๊ยนนั่งทุบโต๊ธฮาด้วยความขำ เออ ขำเขาไปยะ ไอ้บ้า ไม่ผิดมั่งก็แล้วไป . ..

ถ้าจะถามว่า ไม่เปลี่ยนเหรอ?ไม่เอาคะ ขี้เกรียจละ เอาไว้เปลี่ยนอีกครั้งวันเกิดยุนเลยละกัน โหะๆ(วันนี้แอบชอบใจน้องฉาวเปลี่ยนธีมได้ถูกใจเจ๊ เดี๋ยวมีรางวัลนะลูก กร๊ากๆๆๆ)

---

เมื่อวันศุกร์นั่งดู ธิดาซาตาน อยู่กับครอบครัว ตอนนั้นเป็นตอนที่พวกนางเอกมันต้องออกไปเต้นเชียร์กันคะ ก่อนที่พวกนางเอกจะออกมาเต้นเชียร์กันนั้น ก็มีธีมคู่แข่งโผล่ออกมาทำให้ดูเหมือนแข่งกัน(ความจริงพวกเราก็รู้อยู่แล้วไม่ต้องแข่งพวกนางเอกก็ต้องได้ เต้นยึกๆสองทีก็ชนะแล้วพี่)

แล้วธีมที่ออกมาเต้น(ที่พวกนางเอกคิดว่าน่ากลัวสุดๆ)ชื่อว่าธีม HERO . . . . . .

ตอนนั้นก็ยังไม่คิดอะไร แค่หน้าสวยๆของใครบางคนมาลอยเด่นอยู่เนืองๆ?

แต่พอตอนเปิดเพลงเต้นเท่านั้นแหละคะ แถบกรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด

ไม่ใช่เพราะเต้นสวยหรอก แต่เพลงที่มันเอามาเปิดเต้นต่างหากละ นั่นมัน. . . เพลงนั่น. . . .

ไรท์ซิ่งซันนนี่หว่า!!!!!!! . . .

แถมมิกซ์ได้มันดีเสียด้วย สมแล้วที่เป็นธีม(ของ)ฮีโร่ กร๊ากกกกกกกกกกกก

ตอนใกล้จะจบ ยังมี เพลง เซสแทงโก้ ของพี่ฝน(เรน)โผล่มาหน่อยอีกด้วยละค่าพี่ XD~~

---

เมื่อก่อนรู้สึกเฉยกับ พี่เรน คิดว่าพี่เรนนี่ ตาผีกรีดอะไรอย่างนี้นะตัวเอ๊งงง อย่าเพิ่งรุมกระทืบเดี๊ยนนะคะ. . ตอนนี้พอเจอมรสุมเรนฟีเวอร์ จากบรรดาเหล่า จมูกมด(พี่แหวนนะคะ) ที่ชอบสโตร๊กพี่เรนอย่างบ้าคลั่งทำให้อีเดี๊ยนเอนความสนใจไปทางเรนทีละนิด ทีละนิด. . .

และในที่สุดมันก็เสือกชอบ!!!!ไม่ว่าจะเพลงใหนก็นั่งฟัง โอววววว พี่เรนขรา ถึงตาผีกรีตแต่เร้าใจจริงๆด้วย เหอๆๆๆๆๆ

---

ยามาพี ฟีเวอร์อีกครั้ง ยิ่งซื้อหนังสือดาราเอเชียมาดูเท่าไหร่ พอเจอยามะพี แทบจะแหวกหนังสือเข้าไปหา ทำไมยามะพีน่ารักอย่างนี้ แย่งคาเมะจากจินให้ได้นะจ๊ะ กิ๊กกิ๊ววววววววววววววววว >*<

....

---

หลงรักคาเมะเข้าไปอีกแล้ว เหอๆๆ คนอะไรไม่รู้ เวะวี่น่ากดจริงๆวะ จงเจริญ ยามะ+คาเมะ จงเจริญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญ

(คงต้องรีบกลับสเปนแล้วละมั้งเรา--จิน)

---

ระบายความคลั่งไปสองธิวากับหมื่นราตรีแบบเว่อร์ๆๆ ถึงเวลามาเบิ่งฟิกแล้วคะ

ปล.รักยุนแจเสมอ ขอให้ได้ควงคู่กันในวันปีหม่ายยยยยยยยยยยยยย

.

.

.

.

.

.

.

..

.

.

.

.

คำเตือน!!! ฟิกชั่นนี้เป็นฟิกชั่นวาย แต่ไม่ติดเรทร้ายแรง ฟิกชั่นนี้เป็นความชอบของส่วนบุคคลและเป็นเพียงจินตนาการของผู้แต่งเท่านั้น ไม่ได้มีเจตนาจะทำให้วงอันเป็นที่รักจะต้องเสื่อมเสียแต่อย่างใดทั้งสิ้น และไม่มีความเป็นจริง . . . พูดง่ายๆว่าเราแต่งสนองความต้องการของตนเองเท่านั้น

แต่ถ้าคุณอ่านแล้วพบว่า ตัวเองรับไม่ได้ ก็ปิดไปซะเถอะคะ เดี๋ยวมันจะไปทำร้ายหัวใจของคุณเอา

โปรดฟังอีกครั้ง .. .ฟิกนี้เป็นฟิกวาย รับไม่ได้กรุณาปิดไป ถ้าเกิดการโวยวายในบล๊อกเราจะถือว่าคุณขาดสามัญสำนึก หรืออ่านภาษาไทยไม่ออก.ส่วนคำติติงหรือติชมฟิกนั้นเรารับคะ

ส่วนคนที่พร้อมแล้วเชิญตามไปอ่านเลยคะ

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

(SF)LIGHT AS .LOVE(2/2)

.

.

.

.

.

.

.

บรรยากาศเงียบงัน .. ได้เข้าครอบครองบ้านที่เคยเต็มไปด้วยบรรยากาศแสนสุข. .

ภายนอก. . รกรุงรังไปด้วยแมกไม้ที่โตวันโตคืน หญ้ากาฟาก ใบตำลึง ขึ้นเรื้อยเต็มหน้าบ้านจนเหมือนป่าดงดิบ

ภายในบ้านก็เช่นกัน. .ข้าวของกระจัดกระจาย ฝุ่นผงมากมายเกาะกังเต็มโต๊ะเต็มเตียง

ดีที่นานๆทีจะมีคนมาช่วยดูแลปัดกวาดให้บ้าง . .ถึงเจ้าของบ้านยังคงอาศัยอยู่ .. แต่ถ้าเจ้าของบ้านยังปล่อยปะละเลยแบบนี้

บ้านก็ไม่ต่างอะไรไปกว่า บ้านร้างที่ไร้คนอาศัย ..

เสียงนาฬิกาตั้งโต๊ะดังท่ามกลางความเงียบภายในบ้าน ซีดีหลากหลายแผ่นถูกกองเต็มห้องไปหมด ที่นอนสีขาวสะอาดเต็มไปด้วยรูปภาพมากมาย เครื่องเล่นซีดีกำลังทำงานหนัง พร้อมกับโทรทัศน์ที่โหมเปิดข้ามวันข้ามคืน. . .

ค่าไฟคราวนี้คงปาไปหลักหมื่นแน่ๆ. .

แต่เจ้าของบ้านคงไม่สนใจเรื่องนี้เลยแม้แต่นิดเดียว ..ยังกรอภาพซ้ำไปซ้ำมาด้วยดวงตาเหม่อลอย .. .

เจ้าของบ้านที่เคยแย้มยิ้มเสมอ ตอนนี้ได้แต่นอนคู้อยู่หน้าโทรทัศน์ มือบางๆเมื่อก่อนเคยเย้ายวลให้ใครต่อใครต่างอยากจะฝากรอยจูบลงไปกลายเป็นซีดเล็กและผอมแห้ง ดวงตาโตน่ารักที่เคยทะลายหัวใจใครต่อใครกรังไปด้วยน้ำตา แก้มที่เนียนใสอมชมพูตอบลงอย่างเห็นได้ชัด . .

เจ้าหญิงเลอโฉม ตอนนี้ ผอมซีดดั่งซากศพเดินได้. . .

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมาพักนึงแล้ว แต่ก็ไม่ได้กระตุ้นคนที่นอนคู้หน้าทีวีให้ละสายตาจากภาพเคลื่อนไหวในโทรทัศน์ได้. .ได้แต่นิ่งเฉยเหม่ออลอยมองภาพนั้นต่อไป. . .

เสียงกริ๊งกร๊างสิ้นสุดลง ก่อนที่เป็นสายตอบรับอัตโนมัติให้ฝากข้อความทิ้งไว้ . .

[[[[[ยุนโฮครับ!!(เสียงยุน)แจจุงครับ!!!(เสียงแจจุง)พวกเราไม่อยู่บ้านกรุณาฝากข้อความไว้นะครับ!!!(พูดพร้อมกัน)]]]]]]

[. .. .พี่แจจุงครับ. . . ผมชางมินนะครับ .. . .พรุ่งนี้ผมจะไปเยี่ยมนะฮะ พวกจุนซูก็มาด้วย แล้วเจอกันนะครับ. . . พี่แจจุง . . ..พี่ยุนโฮคงไม่ชอบให้พี่เป็นแบบนี้แน่ๆ .. พี่ครับ อย่าทำร้ายตัวเองอีกเลยนะครับ . . . . . . .แล้วเจอกันนะครับพี่]

เมื่อเสียงที่บันทึกหยุดไป ความเงียบงันก็ครอบคลุมอาณาบริเวณบ้านทั้งหมดอีกครั้ง. .. แม้จะมีเสียงหัวเราะออกมาจากทีวี. . แต่คนที่ดูภาพในนั้นกลับน้ำตาไหลกี่รอบแล้วแถบจะจำไม่ได้. .ไม่รู้ว่าเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้ว ตั้งแต่ได้รับรู้ว่ายุนโฮตายวันนั้น. . . จำได้เพียงแต่ว่าไม่เคยยิ้มอีกเลย ..

. . . ..วันเกิดที่แสนจะมีความสุขกลายเป็นเกลียดชังไปทันที. .

. วันที่ยุนโฮตายคือวันเกิดของแจจุง . ..

..

.

..

..

ข้างนอกบ้านถูกครอบคลุมด้วยความมืด ภายในบ้านเองก็มืดมิดเช่นกัน แสงที่ปรากฏในห้องก็มีแต่เพียงภาพในโทรทัศน์เท่านั้นที่ยังเล่นอยู่เหมือนเดิม. . .

เครื่องเล่นซีดีเครื่องนี้เป็นเครื่องที่ 3 หลังจากดูจนพังไป 2 เครื่องแล้ว เกือบจะตายให้ได้หลายครั้งเมื่อไม่มีภาพความทรงจำต่างๆระหว่างเค้ากับยุนโฮ เดือดร้อนชางมินตั้งหลายครา ที่จะต้องออกไปซื้อมาให้ทันใจ. . กลัวว่าแจจุงจะทำร้ายตัวเอง . ..ไม่ว่าจะดึกแค่ไหน ก็ต้องพยายามหาซื้อมาให้แจจุงจนได้. .

แจจุงไม่เคยปริปากพูดกับใครอีก มีน้อยครั้งที่จะแย้มพูดออกมาด้วยเสียงแหบแห้ง. . . แม้แต่กับชางมินเองแจจุงพูดด้วยแถบจะนับคำได้

เรื่องอาหารเองก็ไม่ต้องพูดถึง . .ถ้าไม่บังคับ . ไม่ใช้แผนว่าจะเอาวีดีโอไปเผาคงไม่มีชีวิตรอดไม่ถึงวันนี้

แจจุงใบหน้าซีดเซียวแถมยังมีน้ำตาเต็มใบหน้า. . ดวงตาที่เหม่อมองทีวีอยู่นาน ได้พริ้มหลับลงเล็กน้อย ก่อนที่จะลืมตาขึ้นมาใหม่ กลอกตาไปตามพื้น แล้วไปสะดุดกับสิ่งหนึ่ง แจจุงมองสิ่งนั้นอยู่นานคล้ายกับการตัดสินใจบางอย่าง แล้วมือบางๆก็พยายามยันตัวขึ้นอย่างช้าๆ พาร่างกายอันผอมบางพิงกับขาเตียง ดวงตาที่เหม่อลอย จับจ้องของสิ่งเดิมที่ได้มองไว้ตั้งแต่แรก

ค่อยๆยื่นมือไร้เรี่ยวแรงออกไปหยิบสิ่งที่หมายตาเอาไว้ขึ้นมา ก่อนจะกรีดลงไปช้าๆแต่เป็นแนวยาวบนข้อมือของตนเอง . .

เลือดสีแดงสดไหลทะลักออกมาจากแผล เมื่อดูจากความยาวและความลึกทำให้แจจุงแน่ใจว่ามันจะช่วยดับลมหายใจที่มีอยู่ได้เป็นอย่างดี

แจจุงทิ้งมีดลงข้างตัว พร้อมกับสติเริ่มเลือนลาง มือที่มีเลือดไหลนองเป็นทางยาวตามการกรีดของมีดยื่นมาข้างหน้า หมือนจะพยายามไขว่คว้าคนในทีวีให้ได้

. . . ยุนโฮ .. . .แจจุงจะไปหาแล้วนะ. . . . . . .. . .. ดีใจมั๊ย. . . .

คำพูดสุดท้ายที่หลุดลอยออกจากปาก ก่อนที่ทุกอย่างจะพร่าเลือน จนดำมืดในที่สุด. .. ..

ตื่น. . . . ..ตื่น . .. . . . สิแจจุง. . . . . . . . ..

. . .. .ตื่น .. . . . . . .. . . . .. แจจุง . . . . . .

.. . . .ตื่น .. . . ..

.แจจุง .. . . . . . .. . . . .ตื่น . .. . . .

. .. .

..

. . . ความรู้สึกเหมือนถูกเสียงหนึ่งเรียกชื่อ ขนตาแพยาวจึงเริ่มกระตุกขึ้นเล็กๆ แล้วเริ่มกระพริบถี่ๆขึ้นเพื่อรับกับแสงที่ได้สัมผัส. . . . ..

สิ่งที่เห็นเป็นสิ่งแรกคือท้องฟ้ายามเย็นสีส้มเนืองระบาย อาจจะเป็นเพราะดวงอาทิตย์กำลังจะตกน้ำ. .

สิ่งที่สัมผัสได้อย่างที่สองคือหญ้าสีเขียวสด และสัมผัสที่ได้ยินอีกอย่างก็คือเสียงน้ำไหลแผ่วๆ

สายลมผ่านผิวกายขาวซีดจนหนาวสั่น . .. นี่คือสัมผัสอย่างสุดท้ายที่ได้รับรู้

แจจุงกลอกตามองไปรอบๆ ยันตัวขึ้นเล็กน้อยสลัดหัวไล่ความมึนออกไปเนื่องจากเพิ่งตื่น ก่อนที่จะสอดส่ายมองบริเวณรอบๆอย่างฉงนใจ

.. . .. . อยู่ที่ใหน?. . . . . . .. . . . .

คำถามแรกพุดขึ้นมาในใจ สายตายังคงกวาดมองไปรอบๆ สมองพยายามนึกกลั่นกลองว่าทำไมตัวเองถึงอยู่ที่นี่

ยังไม่ทันที่จะได้คำตอบ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นข้างหลังคนใช้ความคิด . ..

. .มานอนอะไรตรงนี้ละครับ เดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก

เสียงทุ้มนุ่มลอยมา ไม่ว่าจะเบาบางแค่ไหนแจจุงก็ยังจำได้แม่น เสียงของคนที่เคยออดอ้อน เสียงที่เคยปลอบประโลมหรือพูดกวนอารมณ์ เสียงที่เคยหยอดคำหวานหู เสียงที่ทำให้หลงไหล ไม่ว่ากี่ครั้งเสียงนี้ก็คือเสียงที่อยากได้ยินบ่อยๆครั้ง อยากได้ยิน .. . อยากได้ยินทุกวัน

เสียงนั่น . . .

ยุนโฮ.!!!

ยุนโฮทำท่าทางออกจะงงๆซักเล็กน้อย แจจุงไม่ได้สนใจอาการงงๆของคนรัก ซ้ำยังกระโดดกอดคนร่างสูงซะจนล้มคว่ำไม่เป็นท่าทั้งคู่. .

แจจุง .. เป็นอะไรไปครับ. . . ..เอ๊ะ!! . .ร้องไห้ทำไมกัน!!!!ยุนโฮกำลังงงๆอยู่ๆก็ต้องตกใจ เมื่อคนที่ทับร่างของเค้าสะอื้นออกมาเป็นระยะๆ

แต่คำตอบก็ไม่มีออกมา มีแต่เสียงสะอื้น แจจุงกอดคนใต้ร่างไว้แน่น เหมือนกลัวว่ายุนโฮจะหายไปอีก. . .

. . .กลัวว่าจะหายไปตลอดกาล. . .

.. . ..

. . .

.

. .. ฝันร้าย? . . ถึงกับทำให้ลูกแมวจอมดื้อร้องไห้นี่ไม่ใช่ฝันธรรมดาแน่ๆเลย

ว่าพลางก็กอดกกระชับคนตัวเล็กที่วันนี้ช่างอ้อนเป็นพิเศษ แถมยังกอดเค้าไม่ห่างอก วันนี้ทำไมน่ารักน่าฟัดขนาดนี้เนี่ย?

ยุนโฮ!!!มาว่าว่าเป็นแมวดื้อได้ไง

คนที่กอดซับไออุ่นถึงกับพองแก้มหน้าบูดแต่ก็ยังกอดรัดคนตัวโตไม่ยอมปล่อย

โอ๋ๆๆจ้าๆๆไม่ดื้อจ๊ะไม่ดื้อ . .. .แมวน้อยแจจุงออกจะน่ารักขนาดนี้. ..ว่าแต่ทำไมจู่ๆถึงฝันร้ายได้ละหือ

ยิ้มขำกับอาการขี้งอนของคนร่างเล็ก แล้วลูบหัวเบาๆเป็นการปลอบโยน

.. .ก็ ไม่รู้สิ . . .อยู่ก็ฝัน เป็นฝันที่เศร้าและน่ากลัวมากเลย

คนตัวเล็กพูดไปก็เงยหน้าไปสบใบหน้าคม จบประโยดก็ซุกหน้าลงไปบนแผ่นอกกว้างอีกครั้ง

ขนาดนั้นเชียว? .. . แล้วที่ว่าฝันน่ากลัวมากเนี่ยมันเป็นฝันแบบไหนกันละครับ

คนตัวสูงก้มมองใบหน้าน่ารักอย่างเอ็นดู

ก็. .. ฝันว่า . .. ยุนโฮตายนะสิพูดจบแจจุงก็กอดยุนโฮแน่นขึ้นกว่าเดิม

เห .. . . . ผมตาย?

ยุนโฮตกใจเล็กน้อย แล้วมองคนตัวเล็กที่ตอนนี้กอดเค้าเสียแน่น แถมยังเริ่มตัวจะสั่นอีกต่างหาก จะร้องไห้เหรอ??

จำได้ว่าตัวเองในความฝัน .. . ทรมานเหลือเกิน ไม่อยากมีชีวิตอยู่เลยละ. . . แล้วก็เลย . .. ฆ่าตัวตายตามยุนโฮ

เสียงเริ่มแหบพร่าลง เพราะเริ่มมีเสียงสะอึกสะอื้นปนมาเป็นระรอก แจจุงร้องไห้อีกแล้ว

โอ๋ๆๆอย่าร้องนะครับ แจจุงนั่นมันแค่ฝันนะ. . .อย่าร้องไห้เลยครับเดี๋ยวไม่น่ารักนา

. .ต . .แต่ว่ามันน่ากลัวนี่นา ฮึก!.

แจจุงสบตาคนรักทั้งน้ำตา ยุนโฮยกมือปาดน้ำใสๆออกช้าๆก่อนที่จะบรรจงจูบบนหน้าผากเนียนเพื่อปลอบใจคนตัวเล็ก กระชับกอดคนตัวเล็กให้แน่นขึ้นอีกครั้ง ..

แจจุงครับ แจจุงรักยุนโฮคนนี้หรือเปล่าละ

.. . .รักสิ

แล้วรู้ใช่มั๊ยครับว่าผมก็รักแจจุงมาก. .

ไม่ชั้นมากกว่าอีกนะ. .

ครับๆมากกว่าก็ได้ . .. .สมมุติว่าในความฝันนั้นมันเป็นจริง แล้ว . . อุ๊บ!!

อย่าพูดนะ!!!ไม่มีทางเป็นความจริงเด็ดขาด!!!

แจจุงขึ้นเสียงสูง สีหน้าเจ็บปวดเมื่อหวนนึกถึงความฝันแสนเศร้านั้น ยุนโฮหยุดมองคนข้างล่างที่ทำท่าเหมือนจะร้องไห้สักพัก แล้วก็จับมือเล็กๆที่ปิดปากเขาออกอย่างอ่อนโยน

. . แจจุง ฟังผมก่อนนะ. .ฟังผมพูดให้จบ ฟังผมให้ดีๆนะ

ยุนโฮกอดแจจุงแน่นขึ้น จนแจจุงแถบหายใจไม่ออก แต่ไม่ได้ขัดขืน แถมยังอยากให้กอดแน่นกว่าเดิม เพราะกลัว. . . . .กลัวว่า. . ..มันจะเป็นเพียงภาพลวงตา. .

ถ้าเรื่องนั้น. . ไม่เอาไม่อยากฟัง ยุนอย่าพูดนะ!!พูดเอาแต่ใจ แถมหลับตาส่ายหัวหงึกหงั่ง ไม่อยากรับรู้ ไม่อยากนึกถึงอีกแล้ว. .

. . .ขอร้องละ แจจุง ฟังผมเถอะนะ. . . .ขอร้อง .. .. ขอร้องเถอะ แจจุง นี่อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายที่จะได้พูดกับแจจุงแบบนี้อีก. . ที่จะได้กอดแจจุงแน่นๆแบบนี้อีก. .

เมื่อคนตัวเล็กสบสายตากับคนรัก ก็พบกับดวงหน้าที่เว้าวอนขอร้องจากคนตัวโต ทำให้แจจุงไม่กล้าจะปฏิเสธแต่อย่างใด ขยับหัวหงึกอย่างช้าๆแทนการตอบรับบางๆ แต่ทว่าดูแล้วไม่เต็มใจนัก. .

. . ..ทำไมยุนโฮอยากพูดถึงความฝันบ้าๆนั่นจังนะ. .. . .

ยุนโฮเหมือนรู้ทันความคิดแจจุง คลายกอดเล็กน้อย พรมจูบดวงตาสวยๆคู่นั้นเบาๆ แล้วกอดกระชับอีกครั้ง

. .. . . แต่มีอยู่แว่บหนึ่ง. . . ที่แจจุงเห็นสายตาเศร้าๆจากยุนโฮ. . . ..

.. ถ้าหากว่าผมต้องจากแจจุงไป. .แจจุงต้องสัญญานะ. . ว่าแจจุงจะไม่ทำแบบในความฝัน . .

ทำไมละ? . .ไม่เอาหรอกถ้าจะต้องอยู่คนเดียว ไม่เอานะ มันเหงาจะตายถ้าขาดยุนโฮไป

เสียงเล็กละล่ำละลักเหมือนกับจะร้องไห้ . .ยุนโฮจึงยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาลูบหัวคนที่กอดเค้าอยู่เบาๆ

. . ไม่หรอกแจจุง ..ถึงขาดผมไป แจจุงยังมีคนอีกมากมายที่คอยเคียงข้าง . .. ชางมินเอย จุนซู . .ยูซอนเอย .. มีตั้งหลายคนแน่ะ . .พวกเค้าห่วงแจจุงมากเลยรู้มั้ย. .เพราะฉะนั้นอย่าทำให้เค้าเจ็บปวดเพราะการกระทำนั้นเป็นอันขาด นะแจจุง

ใช่แล้วแจจุง .. .ขาดผมไปแจจุงก็ยังมีทุกคนอยู่ . .ทุกคนเป็นห่วงและรักแจจุงมากเลยนะ เพราะฉะนั้น. . แจจุงอย่าทำอะไรโง่ๆอีกเลย. .

. . แต่ว่า. . ถ้าขาดยุนโฮไป .. ชั้นจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ยังไง

ยุนโฮยิ้มน้อยๆกับคำถามนี้