อืมมมมมมม์ จู่ๆก็อยากเล่า บล๊อกว่างมาเกือบปี ไม่ได้อัพเสียที วันนี้เอาสะหน่อย

 ..

 

ที่จะเล่าต่อไปนี้ เป็นเรื่องที่เกิดมานานละ เป็นปีๆ ช่วงเรียนมหาวิทยาลัยน่ะนะ  ประมาณ4 ปีมาแล้วได้ จู่ๆก็อยากคุ้ยมาเล่าฟัน   ตอนนี้เรียนจบละ สบายใจจังเย้ออออออออออออออออออออ

 

000****************************************

 

 

 

 

ก่อนที่จะได้มารักษาคนไข้จริงๆจัง ทุกๆคนที่เรียนทางด้านการพยาบาล จะต้องเคยผ่านวิกฤตเหงื่อตกกลีบกันมาก่อน กว่าจะเป็นแพทย์ที่สามารถวางมารตรและมั่นใจในการตะวัตเข็มแทงเนื้อคนสดๆ(โอวววว)จ้วงกันเลือดสาดเห็นๆนั้น เชื่อได้ว่า ต้องเคยขาสั่นพับๆมาก่อน

 

 

 

 

ตอนนั้นเรียนปี1 ใหม่ๆ เรียนวิชาการพยาบาลเบื้องต้น  สิ่งที่เราต้องทะเลาะเบาแว้งกันบ่อยๆคือ เครืองวัดความดันแบบมือบีบรุ่นบุกเบิก

 

 

ผลัดกันบีบกับเพื่อนบีบไปบีบมา อีตัวล๊อกไม่ให้ลมออกเพื่อจะให้แรงบีบมันแน่นนั้น(เวลาบีบมันจะรัดแขนแน่นใครเคยโดนจะรู้ ฮิ้วว)มันเสือกพัง เวงละทีนี้ กว่าจะคลายลมออกได้ แขนเพื่อนเจียนจะอัมพาตแดร๊กก(คิดในใจ ฆ่าเพื่อนง่ายกว่ารักษาว่ะ)-*-

 

 

การฉีดยานั้น  ก็ผลัดกันฉีดเองที่ต้นแขนและตูดดด  เป็นอันว่าใครตูดลาย ตูดแตกลายงา  ถือว่าวันนั้นเธออนาคตดับ ไม่ได้แจ้งเกิด ยูโนววววว!!!

 

บางคนก็ไม่เข้าใจว่าจะมาเรียนหาอาแปะอะไร  เห็นหัวเข็มปุ๊บร้องไห้อย่างเดียว ที่อย่างอื่น...มิเหนกลัวเว้ยยยยยย

 

 

ชีวิตวัยเรียนหมดไปกับการลุ้นละทึกและขาสั่น   จนกระทั่งได้เข้าไปศึกษาและประสบการณ์จริงในรพ.อันใกล้พ้นจากบ้าน

 

นางพยาบาลบางคนสอนดีมากๆ แบบใจดี

 

แต่บางคนมาแนวแบบ กูมีปม มีอดีต กูเครียส เกลียดผู้ชาย ระบายกับคนแก่ รังแกคนพิการ มาพลานนักศึกษา(ซึ่งไม่รู้ว่าผิดอะไรนักหนาในสายตาหล่อน หรือเราสวยเกินหน้าประชาชนก็ไม่รู้ อุฮิ)

 

-ทำผิด ด่า

- ทำถูกแล้ว ยังด่า

- ลอกประวัตผู้ป่วยเพื่อไปไปทำรายงานการติดตามส่งอาจารย์ แม่ก็ด่า

 

 

 

ถามว่า

 

 

 

 

 

กูไปเผาบ้านเจ๊เหร๊อออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออ ห๊า!!!!!!!!!

 

 

แมร่งงงงง เหวงจริงๆ...

 

 

ครั้งแรกที่จำความรู้สึกได้จิ้มเข็มบนเนื้อคนเป็นๆนอนดิ้นได้บนเตียงสดๆเป็นอะไรที่มันระทึกมากจ๊อดดดดด หนังไก่เทียบไม่ได้เลยแม่เจ้า มึงรู้ม้ายยยยยยยยย หนังไก่จิ้มไปยังไม่ตึง ไม่เลือดท่วมแบบนี้ นี่จึ้ก!!เลือดก็ออกเป็นลาวาแล้ววร้อยยยย โอยยยยย กูเสียวแล้ว มีเสียงผู้ป่วยประกอบ โอดโอยอยู่ในตัวกว่าจะทำได้ สมาธิวิ่งกลับไปนอนบ้านต้องหลายหน ชิบบบบบบบบ

 

 

"หมอครับ เบาๆหน่อย"คำโอดครวญจากคนไข้ ถ้าทำได้อยากจะทำให้หรอกไอ้เบาๆของเพ่เนี่ย แต่ถ้าทำเบาแล้ว เชื้อโรคยังสถิตอยู่

 

 

 

เดี๊ยนก็โดนเพ่ฟ้องสิคร้า

โอย  พอที ถ้าว่างอีกจะมาต่อ วันนี้แค่นี้ก่อน ความรุ้สึกนี้มันเยอะน่ะ พอลองได้ย้อนเขียนไปแล้วไฟมันกรุ่ม แต่ทว่า ต้องปฏิบัติหน้าที่ต่อนี่สิ เห้อ ไปละจ้า

Comment

Comment:

Tweet

<a href="http://chmvzwdkshitjyo.com">alnviwihbyysgqo</a> http://nyqhsnlyccgugox.com [url=http://zwcpbnepiuvwlwr.com]oasvhezxyxlfgpg[/url]

#3 By mvsdrishkt (94.102.52.87) on 2010-06-21 03:33

<a href="http://sksfynqgjdbkojg.com">erlcmjqrpbcuozl</a> http://vidyvjstwoyrxby.com [url=http://uwfljgkhqllzlyn.com]ubammdweetzmvnq[/url]

#2 By wsofnffocx (94.102.52.87) on 2010-06-21 03:33

ถ้าหนูป่วยขึ้นมาก็อย่าลำบากนะพี่ หนูกินพาราอยู่บ้านได้ค่ะ /สั่นเทาด้วยความหวาดกลัวววววววววววว

#1 By KUN on 2010-04-30 20:55